Ένα παραμύθι...με άσχημο τέλος

Όταν ήμουνα μικρός μου χανε πει ένα παραμύθι
Ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτό τον πλανήτη
Μου χαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγαν ιδεολογία
Και να με πιστός σε ιδανικά, όπως οικογένεια, πατρίδα θρησκεία
Μου ‘χαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο ’60 με ’70
Και μια επανάσταση αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια
Μου χαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή
Αυτοί θα μ’ έσωναν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει
Μου ‘χαν πει για μία χούντα και για μία αριστερά
Μου ‘παν για κάποιες χαμένες πατρίδες και 400 χρόνια σκλαβιά
Μου ‘παν οτ’ είμαι τυχερός, γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία
Και για κάτι που το λέγαν σοσιαλισμό και έμοιαζε μ’ ελευθερία
Μου είπαν ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά
Και αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά
Μου είπαν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ
Γιατί κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάχνω θα το βρω

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι
Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη
Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία
Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία

Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει
Δε φοβάμαι πια τους εχθρούς μου γιατί οι φίλοι μ’ έχουνε κάψει
Και κείνο το σπουδαίο που το λένε ιδεολογία
Έχει καταντήσει γραφικό και ανήκει πια στη ιστορία
Κι όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά
Την κάνει μέσα από ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά
Και αυτοί οι παράξενοι που λέγονται αστυνομικοί
Είναι οι περισσότεροι οι ίδιοι κλέφτες και επικίνδυνα κομπλεξικοί
Τώρα όλες οι πολιτικές παρατάξεις έχουνε γίνει ένα
Η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα
Εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο, ούτε τη δικτατορία
Μήπως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δε νοιώθω ελευθερία;
Κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας
Έχουμε υλικά αγαθά, αλλά μας λείπουνε άλλα πολλά
Μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω άφοβα σε αυτό
Νοιώθω πως ήδη έχω γεράσει πριν προλάβω να μάθω να ζω

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι
Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη
Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία
Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία

Δώσε μου φώτιση θεέ μου, υπάρχει εθνική συσκότιση
Χιλιάδες τα χτυπήματα σε κάθε μου ανόρθωση
Ή ο κόσμος έχει αλλάξει ή δε τον έμαθα ποτέ
Πουτανιά ψέμα κι απάτη θεωρούνται κυριλέ
Κάποτε πίστεψα σε κάτι και μια ιδεολογία
Πίστεψα στη μουσική μου σα να ήτανε θρησκεία
Τώρα πια με το hiphop κάνουν στριπτίζ μεσ’ τα πορνεία
Τόσα χρόνια μέσα στο ψέμα, τώρα νοιώθω αηδία
Ένα μάτσο εγωπαθείς κι επιεικώς κωλόπαιδα
Μια παράσταση κλισέ, αρνητικά όλα τα πρότυπα
Άμα κάτι δε μου κάνει εγώ φεύγω μακριά
Δεν ανήκω σε κανένα, δεν ανήκω πουθενά
Ο κόσμος έχει μολυνθεί, δεν τον νοιάζει ποια είναι η αλήθεια
Είναι λέξη ντεμοντέ και πια του έγινε συνήθεια
Η παράδοση πεθαίνει, η Ελλάδα που να ζει
Βάλανε στο φέρετρο της την ευρωπαϊκή επιγραφή
Η μασονία αλωνίζει μέσα στην ελληνική βουλή
Σοσιαλισμός και χούντα τώρα γίναν ασορτί
Ψεύτικες δημοσκοπήσεις κι αλλοδαποί σε απογραφή
Μα η κυβέρνηση θέλει ψήφους θέλει από κάπου να τους βρει
Σάπια λόγια και ιδέες, η πουτανιά σαν αρετή
Και μετά τα 15 η παρθενιά είναι ντροπή
Τι πειράζει όμως αυτό; Τώρα είμαστε ευρωπαίοι
Ψάξε να βρεις τον αντρισμό σου σε ένα αμάξι που να λέει
Βρες κι ένα καλό τσουλί για να συμπληρώσει την εικόνα
Γίνε λίγο κουνιστός, στην Ευρώπη είναι μόδα
Ας χαρούμε χωρίς λόγο, έχουμε 21ο αιώνα
Αν το ήξερε ο Σωκράτης τότε θα είχε αλλάξει χώρα

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι
Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη
Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία
Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία!!!

Κρίμα το παιδί...

Επίσης σα σήμερα, πριν ακριβως 20 χρόνια, το 1990 πέθανε ο Παύλος Σιδηρόπουλος...
Μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ελληνικής ροκ μουσικής... Δεν θα πω πολλά...τον άνθρωπο απλά τον λατρεύω! Ζει μέσα απο τα καταπληκτικά του τραγούδια, ζει στα συναισθήματα όλων μας.
Rock 'n' Roll στο κρεβάτι


Κρίμα το παιδί


Να μ'αγαπάς


Στην Κ.

Ας γυρνούσε ο χρόνος πίσω!

Σαν σήμερα, πριν δύο χρόνια, στη περιοχή των Εξαρχείων ένα παιδί πέφτει στο έδαφος από σφαίρα αστυνομικού... Λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα πλέον ήταν αναπόφευκτο: Αλέξανδρος Γρηγορόπυλος, 15 χρονών, μαθητης: Νεκρός
Ο ειδικός φρουρός πυροβόλησε το 15χρονο παιδί προφασιζόμενος οτι απλά το έκανε για άμυνα και εκφοβισμό.
Είναι ένα γεγονός που όλοι θυμόμαστε, όλους μας θλίβει και όλους μας ανατριχιάζει. Το μόνο που μπορώ εγώ να πω είναι πως δεν πρέπει να τον ξεχάσουμε, δεν πρέπει να ξεχαστεί ένα τέτοιο γεγονός ποτέ!

ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗΝ ΩΡΑ, ΚΑΤΑΡΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ....

Το παρακάτω βίντεο το είχα φτιάξει πέρσυ ίδια μέρα, ως ο λιγότερος φόρος τιμής στον Αλέξη....

Αναστολή έκδοσης της εφημερίδας ''Το Βήμα"

Την Παρασκευή ήταν, δυστυχώς, η τελευταία τύπωση και δημοσίευση της εφημερίδας <<Το Βήμα>>, η οποία ανακοίνωσε πως λόγω οικονομικών συνθηκών αναστέλλει την καθημερινή της έκδοση, περιορίζοντας την μόνο στην έκδοση της Κυριακής.
Τελικά, ακόμα και ο Τύπος, κατέληξε να είναι εφικτός μόνο ΔΝΤ επιτρέποντως και κανενού Θεού θέλοντως. Πρώτα η Αποφευματινή και τώρα το Βημα, σιγά σιγά καταλαβαίνουμε πως αυτη η περιβόητη ''οικονομική κρίση'' επηρεάζει πλέον όλες τις πλευρές της ζωής και της καθημερινότητάς μας. Δεν ξέρω, γι' αυτό δεν μπορώ να αποδώσω και όλες τις ευθύνες στους ξένους φορείς, πάντως είναι απλά ανεπίτρεπτο σιγά σιγά να κλείνουν ολοένα και περισσότερες μορφές επικοινωνίας και κοινωνικής ελευθερίας. Η ελευθερία του λόγου και η έκφραση απόψεων είναι πρωταρχικό μέλημα της δημοκρατίας. Τώρα αν ένα κράτος μπορεί και επιτρέπει και ανέχεται τέτοιου είδους αποτελέσματα (χωρίς να αναφέρομαι άμεσα στην εφημερίδα το ''Βήμα'' ή την ''Απογευματινή'', γιατί σαφώς θα υπάρξει και συνέχεια, και φοβάμαι χειρότερη), χώρις να γίνεται ούτε μία αναφορά από τα ΜΜΕ, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη για το αν όλοι αυτοί οι φορείς δε λειτουργούν κάτω από τον απόλυτο φόβο ενός Οικονομικού Ελέγχου.

Όπως και να έχει, άλλη μια πόρτα ελευθερίας έκλεισε για την ιστορία της ελληνικής δημοκράτιας και αυτό για μένα είναι αδιανόητο. Και πολύ περισσότερο για τους ανθρώπους που έχασαν τις δουλείες τους και την ευκαιρία που τους δινόταν για μια δημόσια έκφραση.
Δεν ξέρω που πάει αυτή η χώρα και φοβάμαι να το σκεφτώ, ειδικά για το πού θα καταλήξει... Βαδίζουμε στα χνάρια του παρελθόντος, η ιστορία επαναλαμβάνεται για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση αιώνα, και δεν μπορώ να είμαι σίγουρη για το πόσο θα αντέξει άλλο αυτή η χώρα, και για το μέλλον που ακολουθεί.... μια λέξη μας χαρακτηρίζει ΧΑΟΣ!

To πρωτότοκο της γης...

Πέρασαν ώρες, πέρασαν μέρες, πέρασαν εβδομάδες, πέρασαν μήνες από τότε που ο Σαμπάοθ οργίστηκε και έδιωξε μέσα από τον παράδεισο το ζευγάρι των πρωτόπλαστων ανθρώπων. Νέους κόσμους έφτιαξε, παλιούς κόσμους χαλούσε, να χορτάσει τη χαρά της δημιουργίας ο ωκεάνιος νους του και η φλογερή του καρδιά. Ήθελε να τους ξεχάσει τους δυο καταραμένους, έκανε κι όλας πως δεν τους συλλογιόταν πια, πως δεν τον έμελλε το πού βρίσκονται και πώς τα περνούν. Όμως ο νους του, ολοένα και πετούσε κατά κείνους... Πατέρας!

Ο Σαμπάοθ είπε επίσημα :

- Ευλογημένη να είναι ετούτη η μέρα της συγχώρεσης, η μέρα του γυρισμού, να λογαριαστεί σαν ακόμη μια μέρα από τις 7 της δημιουργίας, γιατί σήμερα δημιούργησα την συγχώρεση. Σηκώνω την αμαρτία από πάνω σας, θα σας κάνω πάλι αγνούς κι ανήξερους σαν τα πουλιά, θα σας κάνω άγιους σαν τους αγγέλους, αθώους όπως ήσασταν πριν δαγκώσετε το μήλο της αμαρτίας και δείτε την γύμνια σας.
- ‘Οχι αυτό, έλεος πατέρα βόγκισαν οι δυο άνθρωποι. Αν αληθινά απόμεινε μέσα στην καρδιά σου λίγο έλεος για μας, άφησε μας να φύγουμε πίσω πανάγαθε. Άφησέ μας στο αμάρτημα που έγινε ο πλούτος της ζωής μας. Άφησέ μας στην νόηση του καλού και του κακού που έγινε η πικρή σοφία μας. Άφησέ μας στην γύμνια μας που έλυσε την μοναξιά του κορμιού μας. Συμπάθησε μας Κύριε που κάναμε έναν νέο παράδεισο την κατάρα σου. Βρήκαμε την νέα μας Εδέμ στον έρωτα και τη δημιουργική δουλειά. Μέσα στα δολερά λόγια του φιδιού ήταν μια νέα αλήθεια.
- Κι ο θάνατος τρελά παιδιά ? Τον λησμονήσατε τον θάνατο που σέρνεται σαν φίδι πίσω από τα βήματά σας από τότε που χάσατε τον παράδεισο.
- Με τον έρωτα τον νικήσαμε και το θάνατο Κύριε.
Κι η Εύα σήκωσε στα δυο της χέρια το δέμα που σφιχτά κρατούσε πάνω της τόση ώρα.πάνω στο στήθος της. Μέσα στην αρκουδοπροβιά σάλεψε το μικρό τριανταφυλλί σωματάκι ενός παιδιού.
- Μέσα από το πρόσωπό του χαμογελούσαν όλοι οι αγγέλοι του χαμένου παραδείσου
Ευλόγησέ το πατέρα

Ήταν το πρώτο παιδί της γης.


Στρατής Μυριβήλης

Υπάρχουν κάποια λάθη που πρέπει να γίνονται.

Αν δεν χάναμε τον παράδεισο θα χάναμε την ελπίδα να τον ξανακερδίσουμε.

Κι ακόμα κι αν κάποιο λάθος δεν το ξεχάσεις ποτέ και δεν το αφήσεις ποτέ να σε ξεπεράσει...

Υπάρχει πάντα η ελπίδα πως με το χρόνο, θα το καταλάβεις, και θα το συγχωρήσεις.

V for Vendetta

Η ταινία V for Vendetta που προβλήθηκε στις 17 του Νοέμβρη, μου έδωσε αφορμή για να γράψω(έστω και λίγο ετεροχρονισμένα) για το γεγονός που θίγεται στην ταινία.

Στις 5 Νοεμβρίου του 1605 (έναρξη της Βουλής) η Συνωμοσία της Πυρίτιδας σχεδίαζε την ανατίναξη των κτιρίων του Βρετανικού Κοινοβουλίου στο Λονδίνο, με απότερο σκοπό τη δολοφονία του βασιλιά Ιακώβου Α της Αγγλίας, της οικογένειάς του και πολλών μελών της αριστοκρατίας.

Η Συνωμοσία οργανώθηκε σαν αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιάκωβου Α' και στα σκληρά μέτρα απέναντι στους Καθολικούς. Οι συνωμότες συγκέντρωσαν 36 βαρέλια πυρίτιδας, τα οποία θα ανατίναζαν για να δολοφονήσουν τα μέλη του Κοινοβουλίου. Κάποιοι συνωμότες, ωστόσο, ανησυχούσαν από το γεγονός ότι στο κτίριο της Βουλής θα βρίσκονταν κι άλλοι Καθολικοί των οποίων η ζωή μπορεί να κινδύνευε. Έτσι στάλθηκε μια προειδοποιητική επιστολή στο Λόρδο Monteagle, τον οποίον προειδοποιούσαν να μην παρουσιαστεί στη συνέλευση. Τελικά, μετά από έρευνες ο Γκάι Φωκς ανακαλύφθηκε και συνελήφθη.Μετά από βασανιστήρια, αποκάλυψε τα ονόματα των υπόλοιπων συνωμοτών, οι οποίοι καταδικάστηκαν και στις 31 Ιανουαρίου εκτελέστηκαν με αγχόνη και διαμελισμό.

Το V for Vendetta, λοιπόν, αναφέρεται στο συγκεκριμένο γεγονός, μεταφέροντάς το στη σημερινή εποχή. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, όμως η ταινία ήταν πάρα πολύ καλή από πολλές πλευρές. Και σκηνοθετικά, και από επιλογή ηθοποιών και από το σενάριο κλπ. Όσων αφορά τώρα το περιεχόμενο της ταινίας, χαρακτηρίζεται ΤΑΙΝΙΑΡΑ. Με πολλά μηνύματα, περνάει πολλές ιδεολογίες και αξίες...

Το μόνο που δεν μου αρέσει, όπως και σε πολλές άλλες ταινίες και σειρές, είναι πως για να φτάσει τελικα κάποιος στο αποτελεσμα που θέλει, στον στόχο που επιδιώκει, πρεπει πρωτα να χαθουν ζωες..και τις περισσότερες φορές είναι και πολλές μάλιστα! Λένε από την άλλη, για τον αγώνα πρέπει να γίνουν θυσίες...για την ελευθερία πρέπει να γίνουν θυσίες...η επανάσταση χρειάζεται θυσίες....Ναι, όμως ΘΥΣΙΕΣ όχι Δολοφονίες!! Οταν καποιοι άνθρωποι θυσιάζονται οικειοθελώς τοτε εντάξει, παω πάσο, αλλά όταν κάποιος άλλος παίρνει ζωές στα χέρια του στο όνομα κάποιας επανάστασης-ιδέας-αγώνα, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, δεν μπορώ απλά να το δεχτώ! Ακόμα και αν αυτοί οι θάνατοι ήταν αναγκαίοι, ακόμα και αν δεν γινόταν κάπως αλλιώς…απλά κανείς μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να δολοφονεί ανθρώπους, ειδικά προφασιζόμενος μια ιδέα, μια φιλελεύθερη ιδέα… Επ’ ουδενί λόγο δεν κατακρίνω τις εξεγέρσεις, τις επαναστάσεις και την επιθυμία για αλλαγή. Όχι, είμαι υπέρ όταν γίνονται για σοβαρούς λόγους. Δεν είμαι, όμως υπέρ, όπως εδώ της τρομοκρατικής δολοφονίας και της τυφλής βίας. Δεν μπορώ να έχω άποψη για το αν η προσπάθεια που έκαναν το 1605 ήταν καλή ή κακή, για τον λόγο ότι ιστορικά δεν έχω επαρκής γνώσεις…όμως ξέρω πως η ιδέα που πίστευαν ήταν σίγουρα πολύ σωστή και έπρεπε να την εκφράσουν κάπως, και να προσπαθήσουν για να επιφέρουν την αλλαγή προς το καλύτερο, απλώς θεωρώ πως ο τρόπος που διάλεξαν, εν μέρει δεν ήταν ο πιο σωστός.